o Dr. Steven C. Schlozman για τα ζόμπια

για τους δύσπιστους, εδώ φαίνεται ό,τι δεν είναι κανας τυχαίος

όποιος δεν ξέρει αγγλικα να πάει να μάθει

In Night of the Living Dead, zombies are brought back from the dead by a «mysterious force» that allows their brains to continue functioning. But how exactly does a zombie brain function?

Finally, a Harvard psychiatrist has the answers.

Through education

Dr. Steven C. Schlozman is an assistant professor of psychiatry at Harvard Medical School and a lecturer at the Harvard School of Education. He is also an avid sci-fi and horror fan – and, apparently, the world’s leading authority on the neurobiology of the living dead. He has even drafted a fake medical journal article on the zombie plague, which he calls Ataxic Neurodegenerative Satiety Deficiency Syndrome, or ANSD (the article has five authors: one living, three «deceased» and one «humanoid infected»). Schlozman’s foray into necro-diagnostics began when he volunteered to give a talk for the «Science on Screen» lecture series at the Coolidge Corner Theatre in Brookline, MA. He conducted extensive research by talking with George Romero and immersing himself in genre literature and memorabilia – which is why the alternate title for his lecture is «A Way Cool Tax Deduction for a Bunch of Cool Books, Action Figures and a Movie.» So yes, Schlozman’s lecture is actually quite funny, and liberally sprinkled with other pop culture references including Buffy the Vampire Slayer and Firefly.

But the underlying science is serious. His lecture is a tour of the human brain, using the living dead as a narrative theme. According to Dr. Steven C. Schlozman, this is your brain on zombies:


The frontal lobe

This part of the brain is involved with «executive functioning» – enabling us to think carefully and solve problems in an abstract way. Clearly, there’s not much going on there if you have the misfortune of being afflicted with living deadness. But we do know that zombies can see us and sense us. Schlozman concludes that zombies possess just enough frontal lobe activity to «listen» to the thalamus, through which sensory input is processed. But the frontal lobe function most relevant to understanding zombie behavior is the control of «impulsivity»-the general term for when you do something and, if you had two more seconds, you might not have done it. For instance, if in a fit of rage you have the sudden urge to punch your boss in the face, the frontal lobe intervenes and allows you to consider why that might be a bad idea. The Amygdala and Anterior Cingulate Cortex Absent a properly functioning frontal lobe, a zombie is driven entirely by base emotions – such as rage – that are housed in the primitive parts of our brain, notably the amygdala. There’s precedence for this in nature. A crocodile brain, for instance, is mostly driven by the amygdala. Researchers have confirmed this by introducing lesions into the amygdala of animal specimens: the result is a drop in the attack and retreat response that correlates significantly with the amount of damage that’s done to that region of the brain. A crocodile without an amygdala isn’t really a crocodile. As such, Schlozman argues, «you can’t really be mad at zombies, because that’s like being mad at a crocodile,» adding that it’s the delicate balance between frontal lobe and amygdala «that makes us human.» That balance is maintained by the anterior cingulate cortex, which modulates and dampens the excitability of the amygdala as it talks to the frontal lobe. So, when the amygdala gets all stirred up by fear, anger or lust, the anterior cingulate cortex steps on it a little bit, giving the frontal lobe time to think everything through before it sends signals toward the motor cortex and we act upon those impulses. A zombie would have a dysfunctional anterior cingulate cortex, rendering it unable to modulate feelings of anger. The result? Hyper-aggression.

The Cerebellum and the Basal Ganglia

Science may once and for all settle the heated debate over whether «the infected» in 28 Days Later could be classified as zombies. Schlozman says «no,» observing that «the infected» possess «some sort of higher cortical function going on that allows them to hunt humans.» Moreover, the fake zombies in 28 Days Later exhibit fluidity of motion. They can run, jump, climb and quickly change direction-activities that the true Romero zombies are incapable of performing. Clearly, zombies suffer from cerebellar and basal ganglia dysfunction (duh!). Those are the parts of the brain that make fluidity of motion possible. The basal ganglia helps us with coordinated movement. The cerebellum helps us with balance. In fact, if you visit the website of the National Institutes of Health and read about cerebellar degeneration (such as ataxia), the symptoms match the familiar gait of the living dead: «a wide-legged, unsteady, lurching walk, usually accompanied by a back and forth tremor in the trunk of the body…»

Mirror Neurons

This is recent, cutting-edge research in the field of neuroscience. Schlozman describes mirror neuron theory as a «neurobiological model for empathy, which suggests, in a very hopeful way, that we might be wired to connect with one another.» Regions of the brain are recruited in response to social interactions in which we watch and thus experience the experiences of the «other.» As a press release issued by the European Science Foundation explains it: in Just as the same mirror neurons fire when observing and doing certain tasks, so other mirror neurons may be triggered both when experiencing a particular emotion and when observing someone else with that emotion. But, Schlozman asks, what if the things we’re fighting have brains that are incapable of connecting? In response, we disconnect from each other. Schlozman quotes a veteran of the Battle of Yonkers in the book World War Z: «Shock and Awe! But what if the enemy can’t be shocked and awed? Not just won’t, but biologically can’t?» At the Battle of Yonkers, the humans hit the zombie horde with everything they’ve got. But the zombies keep coming. They don’t look scared. They don’t look excited. They don’t look enraged. And that actually freaks out the humans more than anything else, prompting the humans to turn on each other. Schlozman suggests that mirror neurons also help explain the popularity of the zombie genre among the living. While watching these movies, «we like the permission to look at these things that look human – but aren’t human – and have utter and complete permission to blow their heads off.» In other words, we get off on the thrill of guiltless violence. We enjoy a brief vacation from empathy, and take our crocodile brains out for a spin.

By way of example, I came across an interview with actor Mike Christopher Berhosky, who played the iconic Hare Krishna zombie in the 1978 movie, Dawn of the Dead. Berhosky describes the audience reaction to the film’s screening: I got bashed in the head and everyone CHEERED.Took the wind right outta’ my sails. Everyone hated the Hare Krishna devotees for their incessant pestering and swarming them at the airports and such….Killing off my character had the effect of releasing a lot of pent up frustration….bashing in the Hare Krishna zombie’s head was much more than getting rid of another pesky zombie…it was VENGEANCE.

But the fun lasts only up to a point. As the movies progress, Schlozman says, we start to feel uncomfortable with the loss of our humanity-that we are «so willing to forsake those mirror neurons.»


The Ventromedial Hypothalamus

In the movies, zombies are always hungry, no matter how many supporting actors they consume. The most likely explanation is that zombies don’t have a properly functioning ventromedial hypothalamus: the region of the brain that lets you know whether you’ve eaten enough. The result is hyperphagia. Zombies will eat and eat and eat, but never feel satiated.

That raises a slightly awkward question: If zombies are constantly eating, then how come they never poop? Schlozman doesn’t know for sure, but he has at least one promising theory: Maybe the living dead are constipated. Now we know why zombies are always moaning.


αν κάποια στιγμή έχω χρόνο μπορεί και να το μεταφράσω

4 Σχόλια

  1. καλά ρε άσχετοι τίποτα δεν καταλάβατε?

  2. Λοιπον, το διαβαζω και το ξαναδιαβαζω και το ξαναδιαβαζω 2 βδομαδες τωρα, και περα απο το οτι ειναι μια εξαιρετικη αναλυση, εχω να πω παρα πολλα. Αλλα θα κολλησω σε αυτο που λεει στο τελος. Οκ, ειναι ωραια αποκαλυψη το οτι δε χεζουν επειδη ειναι δυσκοιλια και για αυτο τα ζομπι συνεχεια μουγκριζουν και κλεινει πολυ ωραια το κειμενο, αλλα: σαμπως ειναι συνηθισμενο να βλεπουμε τους ανθρωπους να χεζουν στις ταινιες; Και δεν μιλαω για εκλεπτισμενες σκηνες με την εφημεριδα στη χεστρα, μιλαω για σκατο που να βγαινει ετσι απλα και να συμπεριφερονται ολοι φυσιολογικα. Εγω εχω πολυ λιγα παραδειγματα στο μυαλο μου και αυτα ειναι εξειδικευμενες περιπτωσεις.
    Κατα τη γνωμη μου, δηλαδη, τα ζομπι χεζουν αλλα δε το δειχνουμε γιατι δε νιωθουμε ανετα ή και όσοι νιωθουμε ανετα, πολυ απλα δε μας νοιαζει γιατι εδω καιγεται ο κοσμος ακομα με σκατα θα ασχολουμαστε; Οταν λεω χεζουν δεν εννοω τιποτα σπουδαιο απλως οταν φορτωνει και φορτωνει το εντερο απο καπου πρεπει να βγει. Ενταξει καποια ειναι τυχερα και εχουν τρυπες απο δω κι απο κει και τους φευγουνε ή σε καποια μπορει να σκασει η κοιλια γιατι οι τονοι σαπιου κρεατος δεν μπορουν να παρουν τη στροφη καλα μες στα εντερα και συσσωρευονται στη γωνια, αλλα ετσι και φτασουν στο τελος της διαδρομης, δεν προκειται να κατσουν εκει για παντα. Θα ανοιξει ο σφιγκτηρας, που θα παει. Τωρα, βεβαια, το θεμα ειναι: τι χεζουν; Γιατι το κατα ποσο πεπτουν αυτα που χλαπακιαζουν δεν το εχω σκεφτει πολυ καλα, και θα ηθελα πολυ να μαθω απο τον φιλο μας τον καθηγητη τι γινεται με τις υπολοιπες διεργασιες στον οργανισμο. Πολυ αμφιβαλλω οτι θα βγαινει καφε σκατο, και μαλλον τελικα αυτο που θα βγαινει θα ειναι το ιδιο ανθρωπινο κρεας που μασαμπουκωθηκε σαπισμενο λιγο ή πολυ παραπανω.

    Και ναι ειναι πολυ ωραια ταινια το 28 days later και μη σου πω και το weeks αλλα οχι, δεν ειναι ζομπι. Τα ζομπι δεν τρεχουν και επιτελους καποιος ακαδημαϊκος βγηκε και το ειπε για να το ξεκαθαρισουμε μια και καλη. Δεν τρεχουν τα ζομπι. Τελος μ’αυτο. Αμα τρεχαν δε θα ασχολουμασταν τοσο πολυ γιατι δε θα ειχαμε καμια ελπιδα. Αλλα και που δεν τρεχουν παλι την εχουμε γαμησει λιγο ή πολυ. Δεν τρεχουν ομως.

  3. αν δεν κανω λαθος στο dawn of the dead τα ζομπι εχουν αναπτυξει μια υποτυπωδη μορφη επικοινωνιας κ επισης κολυμπανε! μπορει οι παρατηρησεις του δοκτωρος Schlozman να ειναι εγκυρες σε πολλες περιπτωσεις αλλα αγνοουν την δυναμικη της εξελιξης του ειδους «ζομπι». δεν ειναι ολα τα ζομπι ιδια. ενα ζομπι σε προχωρημενη σηψη ή ενα ακρωτηριασμενο ζομπι, δεν ειναι το ιδιο με ενα φρεσκοπεθαμενο κ πληρες ακρων ζομπι. πολλα ζομπι μαζι εχουν διαφορετικες δυνατοτητες απο μερικα μεμονωμενα.
    επισης μπορει με τα χρονια, απο το πολυ περπατημα τα ζομπι να γυμναζονται κ ετσι να γινονται πιο γρηγορα. σιγουρα οχι να τρεχουν σαν τρελα κ να μην προλαβαινεις να οπλισεις, αλλα μια καποια ταχυτητα μπορει να την αποκτουν.

  4. βιλαρδουίνε:
    τα ζόμπι δεν κολυμπάνε!

    Όπως ανεφέρεται και στο κλασσικο πλέον σερβάιβαλ γκάιντ, τα ζόμπι είναι ιδιαίτερα επικινδυνα στο νερό γιατί δεν φαίνονται και αφού δεν αναπνέουν έτσι κι αλλιώς οπότε εξακολουθούν να είναι δολοφονικά και υποβρυχίως. Φυσικά είναι ακόμα πιο αργά από ότι είναι στη στεριά. Σε καμία περίπτωση όμως δεν κολυμπάνε! τα παρασέρνει το ρεύμα. Γι αυτό και σε μια παραλία μπορεί να μη βγαίνουνε ποτέ, ενώ σε άλλες να ξεβράζονται συνέχεια εισβολείς. Υποβρύχιοι πάσσαλοι με συρμάτινα διχτυα σε απόσταση από την ακτή είναι απαραίτητοι εαν αποφασίσεις την επιλογή του να μείνεις σε κάποιο νησάκι. Σημαντικό είναι φυσικά αυτός ο φράχτης να ελέγχεται και να καθαρίζεται τακτικά από υποβρύχιο συνεργείο (ειδικές στολές που χρησιμοποιούν αυτοί που κολυμπουν με καρχαρίες ,ψαροντούφεκα και εκπαίδευση για σκούμπαντάιβινγκ)

    2ον
    Φυσικά ανάλογα με το πότε πέθανε το ζόμπι είναι και σε διαφορετική κατάσταση. Πρακτικά όμως όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολο είναι να κινηθεί. Αλλωστε μην ξεχνάμε ότι με κάθε κίνηση τους φθείρονται χωρίς όμως να επιδιορθώνουν τον εαυτό τους όπως κάνει ο οργανισμός ενός ζωντανού. Χωρίς λοιπόν κυκλοφορικό σύστημα να επισκευάζει και χωρίς να μπορούν να προφυλάξουν τον εαυτό τους από πτώσεις – κατάγματα ΌΧΙ μόνο δεν θα γίνουν ταχύτερα περπατώντας αλλά με κάθε βήμα τους πλησιάζουν πιο κοντά στην ακινησία.

    Τίποτα φυσικά δεν είναι αυθύπαρκτο και ανεπηρέαστο – ο διαλεκτικός υλισμός έχει κι εδώ ευρύ πεδίο εφαρμογής ως εργαλείο. Έυτυχώς όμως τα ζόμπι αναπτύσσουν από ότι φαίνεται έναν όχλο και όχι μια κοινότητα. Δε θα βοηθήσουν το ένα το άλλο για να φάνε τον ζωντανό αλλά θα συνωστιστούν και θα ποδοπατηθούν για μια μπουκιά σπάζοντας κοκκαλα και κόβοντας τένοντες ~ καθιστώντας έτσι εαυτούς και πλησίους άχρηστους και ευάλωτους.
    Οι διάφορες επιστημονίστικες θεωρίες (που τελικά ίσως εσφαλμένα τους έδωσα χώρο στο ιστολογιο) ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ.

    Τα ζόμπι είναι οι άνθρωποι – προϊόντα του καπιταλισμού που πεθαίνει. Δεν παράγουν πια. Και τους έχει απομείνει μόνο μια επιθυμία. Να καταναλώσουν. Γι αυτό συνωστίζονται στα εμπορικά κέντρα όπως ακριβώς εξω από τις εκπτώσεις του Harrods. Δρουν μηχανικά και αντανακλαστικά, γι αυτό στο day of the dead το ζόμπι θυμάται τη στολή του στρατιωτικού και χαιρετάει. Η υποταγή δεν είναι κομμάτι της αλλοτριωμένης καθημερινότητάς του το οποίο υπομένει ή έχει συνηθίσει, είναι κομμάτι του εαυτού του.
    Υπάρχει δυστυχώς η πιθανότητα μέσω του τράιλ εντ έρρορ να χρησιμοποιήσουν αποτελεσματικά κάποια εργαλεία (Infinite monkey theorem / Given enough time, a hypothetical chimpanzee typing at random would, as part of its output, almost surely produce all of Shakespeare’s plays.) Σε καμία περίπτωση όμως δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι το «Ηundredth monkey effect» έχει κάποια εφαρμογή στον ανοργάνωτο όχλο τον ζόμπι, Βέβαια καλό είναι να σκοτώνεις πρώτα τα ζόμπι που φαίνονται εξυπνότερα και πιο φρέσκα, γιατί πρακτικά αποδυναμώνεις τον όχλο πολύ περισσότερο από το να σκοτώσεις δεκάδες σάπια ζόμπια που σέρνονται

    νοκτουρν
    γενικά συμφωνώ όσον αφορά το φαί των ζόμπι. Γενικά ότι δαγκώνουν φεύγει από εδώ κι από εκεί. Το πάγκρεας είναι από τα πρώτα πράματα που σαπίζουν οπως και τα αντερα οπότε χωρίς ένζυμα δε νομίζω να γίνεται πέψη. Η θεωρία περί σφιγκτήρων που ανοίγουν νομίζω στέκει και δε θα προσθέσω παρα μόνο ότι πρακτικά ελάχιστα είναι τα ζόμπι τα οποία θα έχουν την ευκαιρία για 10 διαφορετικα πλήρη γεύματα, Μελετώντας το ζήτημα τείνω να πιστεψω ότι τα αρτιμελή ζόμπια που να μην χάνουν απο εδω κι από εκεί θα είναι ελαχιστότατα, Μην ξεχνάμε ότι έχουν ήδη δαγκωθεί και τους έχουν φάει κομματια.

    Για το τρέξιμο εξηγησα και παραπάνω. Dont believe the hollywood hype! Ελάχιστοι ζωντανοί που ασχολουνται με το παρκούρ μπορούν να κάνουν αυτα πουκανουν στις ταινίες, πόσο μαλλον σάπιοι νεκροί.


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s