καταθλιψάρα

εαν διανείτε περίοδο κατάθλιψης έχετε 2 επιλογές, τις εξής 4: 1) να μη διαβάσετε ποτέ αυτό το ποστ γιατί σίγουρα δε θα σας κάνει να νιώσετε καλύτερα.
2) να διαβάσετε και να πέσετε σε μεγαλύτερη κατάθλιψη
3) να φύγετε από αυτή τη σελίδα και να βγείτε στο ίντερνετ ψάχνοντας για… ΤΙ ΆΛΛΟ?? αφού the internet is for porn . (Και μάλιστα, όσο πιο ανώμαλο τόσο καλύτερα. Αλλά όλοι κάποια στιγμή παίρνουν την εκδίκησή τους)

4) να κλείσετε τον υπολογιστή ίσως??

λοιπόν, εγώ προειδοποίησα.. λέιντιζ εντ τζέντλεμεν γκάρφιλντ μάινους γκάρφιλντ:




Θα τον στρώσεις τον κώλο σου ρε?

Βλέποντας τις μέρες της εξεταστικής να πλησιάζουν και με τον κόσμο να απορροφιέται όλο και πιο πολύ στη χαβούζα της βιβλιοθήκης για ώρες μη παραγωγικού διαβάσματος, ο υποφαινόμενος αποφάσισε να βοηθήσει. Να βοηθήσει ουσιαστικά όμως, όχι μαλακίες..
Για να μη πολυλογώ, προσπαθείτε να ξεφύγετε από το σύνδρομο των απανωτών καφέδων?
θέλετε να στρώσετε τον κώλο σας κάτω κι όμως ο νους σας τριγυρνά στις εξοχές, τις παραλίες, το σεξ, το Δεκέμβρη και τα τσιγάρα στην αίθουσα προαυλισμού που λέει κι ο αρσέν?
Μην άγχεστε αγαπητοί.
Δόξα τον πανάγαθο, ο καπιταλισμός είναι εδώ για να καλύπτει τις ανάγκες που σας δημιουργεί.
Κυρίες και κύριοι, σας παρουσιάζω το studyball!!!
studyball

Όπως παρατηρείτε, η γκατζετιά αυτή βασίζεται στην παλιά καλή αρχή που λέει ότι τα καλύτερα κάγκελα είναι αυτά που βάζεις εσύ στον εαυτό σου με την ηθική και τις τύψεις. Πρόκειται για μια μπάλα σαν αυτές που κουβαλούσαν οι Ντάλτον όταν έσπαγαν πέτρες. Παρακαλώ μην κάνετε παραλληλισμούς ανάμεσα σε μια ανούσια εργασία που είχε σκοπό να καταρρακώσει το ηθικό των φυλακισμένων και ταυτόχρονα παρείχε άμισθη εργασία με το διάβασμα.
Η μπάλα ζυγίζει 9.5 κιλά και προσαρμόζεται στον αγκώνα με έναν χρονοδιακόπτη ο οποίος για λόγους ασφαλείας σύμφωνα με τους κατασκευαστές δεν ρυθμίζεται πάνω από 4 ώρες. Παρακαλώ! Μη βρίσκετε ομοιότητες με τις παρτ – τάιμ 4ωρες δουλειές (ανασφάλιστων)
Α, και το ρολόι μετράει αντίστροφα πόσες ώρες σου χουν μείνει..

Καλό διάβασμα!!
Η μπάλα θα σας κρατήσει για τα καλά βαθιά μέσα στον λάκκο με τα κωλοδάχτυλα..

εξαιρετικά αφιερωμένο στην anastasoupamoupesmantalakia

the pain I feel

8554148-md
Άλλη μια εξεταστική πλησιάζει. Τα ζόμπια έχουν πιάσει τα βιβλία και στις κλινικές πετάνε σάλιο, άντερα και χολή για να σε μολύνουν. Και όσο γοητευτικός κι αν είναι ο ρόλος του μοναχικού τύπου με την ομπρέλα και την επαναληπτική καραμπίνα, πάνω-κάτω, αργά ή γρήγορα αρχίζεις να συνειδητοποιείς στον καθρέφτη ότι σαπίζεις και ότι σιγά σιγά αρχίζουν να ξεκολλάνε τα κομμάτια σου και να πέφτουν. Και βρίσκεσαι ξαφνικά ανάμεσα στο άζαξ αντιμπακτέριαλ, ένα βρεγμένο περιοδικό και ένα πεταμένο σώβρακο που δεν κατάφερε ποτέ να χωρέσει στον κάδο με τα άπλυτα να κυνηγάς την κατσαρίδα που άρπαξε το μάτι σου και τρέχει να κρυφτεί πίσω από τη χειρουργική. Βλέπεις, ακόμα κι αν δεν μολυνθείς από τον ιό ωστέ να σαπίζεις μπροστά από τις σελίδες ενός βιβλίου, πάλι ζόμπι γίνεσαι.

Asylum_3_a

Και εκεί ακριβώς έγκειται και η επιτυχία τους. Δεν μπορείς ατομικά να ξεφύγεις από την συνθήκη που σε έχουν χώσει. Τι κι αν γράψεις στα παλαιότερα των υποδημάτων σου την εξεταστική?? Θα περάσεις έναν ακόμα Ιούνη μόνος σου. Γιατί? Γιατί στην πραγματικότητα δεν έχεις απελευθερώσει ποτέ τον χρόνο σου. Όλοι οι φίλοι σου θα διαβάζουν. Κι έτσι, θα σαπίζεις όλη μέρα περιμένοντας να ξεκόψουν λίγο οι άλλοι για να μπορέσεις να πεις καμιά κουβέντα. Χώνεσαι λοιπόν στο περιθώριο και ύστερα αρχίζουνε να παίζουν μπάλα στο μυαλό σου οι τύψεις. Και οι μέρες περνάνε ακόμα πιο αφόρητα περιμένοντας μέσα στη ζέστη να τελειώσει η εξεταστική για να μπορέσεις επιτέλους να μιλήσεις με κάποιον και να φύγεις από την πόλη.
Το ίδιο φυσικά ισχύει κι όταν είσαι άνεργος. Δεν έχεις ξαφνικά όλο τον χρόνο του κόσμου να κάνεις ότι θες. Αντίθετα. Όλοι οι φίλοι σου δουλεύουν και εσύ καταλήγεις πάλι μόνος, άχρηστος και μετέωρος. Και τρώγεσαι με τα λυσσιακά σου που δεν μπορείς (παρά ίσως για μικρό διάστημα) να χαρείς το ότι δεν δουλεύεις.
Το ίδιο και με τα φράγκα. Δε λέω καλή φάση να κάνεις και ληστεία, αλλά αυτό δεν είναι παρά ατομική λύση. Και η άρνηση της μισθωτής εργασίας και της καθημερινότητας έχει νόημα όταν είναι συλλογική.
Κι όλα αυτά φυσικά, με φόντο το the pain I feel από blahzay blahzay και το Stress από το organized konfusion με το εκπληκτικό μπάσσο.

Και κάτι ακόμη
Τουλάχιστον φέτος ρε μάγκες μην την πατήσουμε όμως πάντα. Αφού έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να κάνουμε κάτι με την εξεταστική, τουλάχιστον μη μείνουμε πάλι ο καθένας μόνος κλεισμένος στο κλουβι του.
Αυτά.

We’d like to dedicate this particular tune
to all to all to all the hell of ya from wherever

[Channel Live] But there’s only weak rappers steady making hits, fuck that!

Verse One:

I drop clarity like kerotene, everytime I speak out
Rappers freak out, but never stick their necks too deep out
and touch the live wire, gettin live like from gaya inner
Jim Jones kool-aid you got mad reason to be afraid
You ain’t ready, rappers are petty, never lyrical
It’s a miracle they need to reign as they physical
to get blessed, East vs. West, we never on that
Cause the rugged format you can get from where you’re born at
So learn this, to burn this, you gotta earn this
with your rap style be the firmest, forget about your color of epidermis
for advantages, there’s bandages, whatever your language is
You be in Danger like that Blahzay triangle is
The Blah pre your mind freein
Not the fatigue wearin jewels glarin rapper, you used to seein
Absestos study lessions to make impressions
The P’s come and squeal on the real I’m mad excited
I got my deal but still…

Chorus:

You don’t know the pain I feel
But there’s all these weak rappers steady making hits, fuck that!
Cuz cuz cuz you don’t know the pain I feel
But there’s all these weak, rappers, steady making hits
You don’t know the pain I feel
But there’s all these weak rappers steady making hits, fuck that!
Cuz cuz cuz you, cuz, cuz you don’t know the pain I feel
But there’s all these weak, rappers, steady making hits

Verse Two:

Now everybody lamp go ahead get amped for your camp
Without no harmony your Normandy will never be the champ
And let me mention, no racial tension the way the rule goes
I flows with bros, PF flows with papa chulos
We combine cluster, you can’t muster break your ligaments
Building my predicaments, living with the immigrants
See special blow your vest or do it thorough
That’s blurro, my referral don’t try to rally up your borough
Just warm, stay calm if you don’t got steel in your palm
you’ll peel me, I’m top rank I got more lines than the Yanks
uni-form, carry on screamin on MC’s
Running around together only bonded by smoking trees
Chronic, my tonic make you vomit for teamin up
Bringin the drama, be blank comma blank comma
Read it, singers get weeded, then conceeded
But you don’t know the pain
So watch how you feed it to me

Chorus

Verse Three:

Comin with with the raw tech, strong like Gortex
Rappers get more plex, as they make their name off all fetch
and unrealistic, your neighbor crew know you’re ballistic
Your statistic ain’t mistic, under that talk we know who is it
So stay busy, keep touring
Your hood is roaring, it’s not a place for pussycats to be exploring
Your plan lock it, you bandwagon just to start a rival
Without skills you better check for your own survival
And feel the pain rappers talk a good John Wayne but look stupid
You be trying to play us like a groupie
With your rap staff you riff and raff
I listen and laugh, in town you down out of town you get sent ass
And you don’t know the pain…

Chorus


Crush kill destroy stress

Verse One: Prince Poetry

Pain stress
My brain can’t even rest
It’s hard to maintain the pressure on my chest
Excess frustration strikes!
Blood rushes my head when I come across roads
With dead mics and wack promoted shows it’s hard
But with the presence of God
I’m true to the game
So I’m back black to take charge and recap ture
the time, wish it could never be wack — I’m pure
I insert my lifeline into the track, the energy
In me is a poison with no un-revealed remedy
I’m spreading, like leprosy, throughout the record label
Cause mines put me and Monch’s career in jeapordy
Can you come see me in the ghetto where it’s dark
Bullets are real lost peeps lurks in the heart
Lord knows it hurts, we kick the Hertz to the curb
Execute first things first, and put blunted minds to work
My herd’s tight and my fans supports
So I’m a-ight, for the time being seeing peace
But taking no shorts (no shorts)

Chorus

(album version includes a short «taxi cab» skit here)

Verse Two: Pharoahe Monch

Rarrrrrgh!
You will now consider me the apocalyptic one
After this rhyme, henceforth, there is none
NO more will exist, when I emerge
From the mist in whence I was born into, scorned
Most of you can’t even comprehend what I am saying
to you even in my human form the message I’m relaying
Why do you choose to mimic these wack MC’s?
Why do you choose to listen to R&B?
Why must you believe somethin is fat
Just because it’s played on the radio, 20 times per day?
My perception of poetical injection is ejactulation
The Immaculate Conception
The hall walker, who stalks bodies in Central Park
Soon emergency services’ll outline that body in chalk
Then I begin to walk away and spit
Then when I walk away I talk shit!
Huh, a driver sprayed my face with mace
She didn’t know that I enjoyed the taste of radioactive waste
When I’m in the backseat of your mid-town taxi
Don’t even ask me for the cash G
The four cabs before didn’t pick me up
Now ask yourself who the fuck’s gonna stick me up

Chorus

Πάλι στην ξεφτίλα

self_portrait_of_the_soul_by_wjlacey
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στην ξεφτίλα
nd14
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στην ξεφτίλα

πάλι στην ξεφτίλα
πάλι σε σκατοδουλειές
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στα κωλοβιβλία
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στα υπόγεια
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στριμωγμένοι σε λεωφορεία
πάλι στην ξεφτίλα
πάλι στην ξεφτίλα…

Σκατά στην κανονικότητα και τους εκφραστές της..
Φωτιά στην κοινωνία του θεάματος
Λευτεριά πρώτα απ’όλα σ’ εμάς
_05__switzerland_lausanne_may_day_clashes

Σικάγο γίναμε..

Πάει.. το χάσαμε.. η πόλη έχει βαρέσει μπιέλα λέμε.
tough_guy_by_flipflopbear
Καταρχήν κάναμε ένα μέγα στρατηγικό λάθος. Είπαμε να πάμε να πιούμε ξύδια, δίχως να λάβουμε υπόψιν την αντικειμενική συνθήκη. Ποια συνθήκη?? Ότι ήτανε ΣΑΒΒΑΤΟ! κι όλα τα δίποδα που κατα τη διάρκεια της εβδομάδας τα πήζανε τα εκάστοτε αφεντικά τους, βγαίνανε να ζήσουν το δικαίωμά τους στο lifestyle όνειρο.
Κι όταν ο σοφός λαός δηλώνει με σαφήνεια πως όποιος νύχτες περπατεί γάτες και σκατά πατεί (υπάρχει και εκδοχή με λάσπες αλλά δε θα επεκταθώ), δεν είναι αρκετά σαφής ως προς το είδος των σκατών.
πρόλογος τέλος

Γύρω στις 3 και κάτι τα ξημερώματα λοιπόν περπατάμε αμέριμνοι στην εγνατία εγώ και 4 φίλες μου (αχ είναι δύσκολη η ζωή!!). Στο ύψος της θεάτρου και ενώ πάμε προς Ιασωνίδου περνάει από δίπλα μια άσπρη μερσεντές με 4 (μπορεί και πέντε) κάγκουρες. Τα παράθυρα κατεβασμένα, κόβουν ταχύτητα και αρχίζουν τα ψιτ – ψιτ και τα γνωστά «είμαι-μαλάκας-κάγκουρας-μεθυσμένος-και-έχω-να-γαμήσω 14 μήνες» σχολιάκια. Εκείνη τη στιγμή, νιώθοντας το ταξικό μου μίσος να ξεχειλίζει ξεστομίζω: Άι μωρή ψόφια με τη μερσεντές του μπαμπά σου!
Η μερσεντές κόβει ταχύτητα, και μπροστά στο περίπτερο κατεβαίνουν 2 τύποι.. ο οδηγός και ένας άλλος.. Εν τω μεταξύ, το περιστατικό το έχουμε αντιληφθεί μόνο εγώ και μία από τις κοπέλες, ενώ οι άλλες συνεχίζουν αμέριμνες να χαζολογάνε.
Φτάνουνε μπροστά μας και αρχίζει ο οδηγός (ένας φλωράκος που τον άγγιξε η κριτική μου και ήθελε να το παίξει άντρας) : «Τι είπες ρε?»
Εγώ αρχίζω το κλασσικά : Τι θες ρε.. άσε μας ρε φίλε.. μαζέψου και τέτοια. Ταυτόχρονα ο φίλος του στέκεται δίπλα και οι άλλοι τσεκάρουν από το αμάξι.
Και τότε έπαθαν την πλάκα τους. Σκάνε από πίσω οι φίλες μου (τα γκομενάκια που νομίζαν ότι θα ρίξουνε άμα το παιξουν άντρες) και αρχίζουνε να τους βρίζουνε στη μάπα. Κάπου εκεί μου απαντά και στη διαρκή μου ερώτηση (τι θες ρε?) με τη μνημειώδη ατάκα: Να σε δείρω.. (ο μι τζι και τρία λολ). Οι φίλες μου εξακολουθούν να τους βρίζουν, και κάπου εκεί σοκαρισμένοι που τα γκομενάκια δε χύνανε από την υπερχειλίζουσα τεστοστερόνη τους, αρχίζουνε να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια προσπαθώντας ταυτόχρονα και να μην περδικλωθούν στα θηριώδη πέη τους.

συντρόφισα που προπονείται για να θερίζει αστούς και αντιδραστικούς.. Ραντεβού στους δρόμους παλιοκαριόληδες

συντρόφισα που προπονείται για να θερίζει αστούς και αντιδραστικούς.. Ραντεβού στους δρόμους παλιοκαριόληδες


Το υπόλοιπο βράδυ πέρασε εξίσου ωραία τρώγοντας μπουγάτσα (πάλι δεν είχε με κιμά ρε πούστη μου)

βέβαια το πρωί το στομάχι μου ήτανε ψιλοχάλια

Τρελαίνομαι να διηγούμαι κουφές ιστορίες χωρίς κορύφωση
Ζητώ συγγνώμη που δεν χύθηκε αίμα και το post δεν περιέχει gore.
νεξτ τάιμ

Βραστούς-βραστούς θα φάμε τους αστούς

όποιος θέλει τη δεύτερη (ή και την πρώτη εικόνα – γούστα είναι αυτά) σε καλύτερη ανάλυση το λέει. Σε κόμεντ όμως έτσι? να ανεβαίνει και το μπλόγκ